รายการบันเทิงไทยกลบการคุกคามทางเพศด้วยเสียงหัวเราะ แล้วคนดูก็เลิกสนับสนุน

เนื้อหาไม่เหมาะสมด้านการคุกคามทางเพศในรายการเพื่อความบันเทิงไทยปรากฏในรูปแบบใดบ้าง และเมื่อผู้ชมรับรู้แล้ว มีทัศนคติและพฤติกรรมต่อองค์กรธุรกิจสื่อบันเทิงที่ผลิตรายการนั้นอย่างไร

วิจัยแบบผสม — ส่วนเชิงคุณภาพวิเคราะห์เนื้อหา 8 เทปรายการที่ตกเป็นประเด็นวิพากษ์วิจารณ์ในข่าวระหว่าง พ.ศ. 2559–2563 ด้วยตารางบันทึกข้อมูล 9 ส่วน ตรวจสอบเครื่องมือโดยผู้เชี่ยวชาญด้านนิเทศศาสตร์ 2 ท่าน · ส่วนเชิงปริมาณสำรวจผู้ชมรายการเพื่อความบันเทิงเป็นประจำอย่างน้อย 3 วันต่อสัปดาห์ อายุ 18 ปีขึ้นไป ในกรุงเทพมหานคร จำนวน 425 คน ด้วยแบบสอบถามออนไลน์เดือนเมษายน 2564 (ค่าความเชื่อมั่นรวม 0.809) วิเคราะห์ด้วย One-way ANOVA เปรียบเทียบรายคู่ด้วย LSD และสหสัมพันธ์เพียร์สัน

• รูปแบบที่พบมากที่สุดคือการคุกคามด้วยวัจนภาษา 45 ครั้ง รองลงมาคืออวัจนภาษา 9 ครั้ง รูปแบบผสม 8 ครั้ง และทางร่างกายน้อยที่สุด 7 ครั้ง
• คู่กรณีที่พบมากที่สุดคือชายคุกคามหญิง 6 คู่ รองลงมาคือหญิงคุกคามชาย 5 คู่ ส่วนคู่ที่เกี่ยวกับบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศพบฝ่ายละ 2 คู่ โดยสาเหตุที่พบร่วมกันแทบทุกคู่คือความเคยชินกับพฤติกรรมนั้น และการสร้างความบันเทิงตามบทบาทในรายการ
• องค์กรผู้ผลิตสื่อสารเนื้อหานี้ควบคู่กับการทำให้เป็นเรื่องตลกขบขัน เพื่อลดทอนความรุนแรงลงให้ออกอากาศได้
• ผู้ชมที่มีเพศต่างกันรับรู้เนื้อหานี้ต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ โดยผู้ชมที่มีความหลากหลายทางเพศรับรู้ในระดับสูงกว่าผู้ชมชายและหญิง
• อายุ ระดับการศึกษา และรายได้เฉลี่ย ไม่ทำให้การรับรู้เนื้อหานี้ต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ
• ทัศนคติของผู้ชมต่อองค์กรอยู่ในระดับเชิงลบ และสัมพันธ์ไปในทิศทางเดียวกันกับพฤติกรรมที่ไม่สนับสนุนองค์กร (r = 0.683 ระดับปานกลาง)

งานนี้แปลปัญหาจริยธรรมให้เป็นภาษาที่ฝ่ายบริหารอ่านแล้วเข้าใจ — ผู้ชมปฏิบัติกับรายการเหมือนสินค้าขององค์กร เมื่อสินค้าขาดความรับผิดชอบต่อสังคม ผู้บริโภคก็เลิกสนับสนุน ซึ่งกระทบความนิยมและผลกำไรในระยะยาว ข้อเสนอของผู้วิจัยคือให้องค์กรควบคุมกระบวนการผลิตให้ได้มาตรฐานจริยธรรมสื่อตั้งแต่ต้น แทนการรอแก้เมื่อตกเป็นข่าวไปแล้ว