วิดีโออาร์ตใช้เวลาครึ่งศตวรรษหาที่ยืนในวัฒนธรรมมวลชน แล้วเดินเข้าห้องนั่งเล่นทางประตูที่ไม่มีใครเฝ้า

ปี 2558 มีการเปิดตัวภาพพักหน้าจอชุดใหม่บนกล่องทีวีของ Apple เป็นคลิปถ่ายทางอากาศแบบสโลว์โมชันจากเมืองและภูมิประเทศทั่วโลก · งานนี้ถามว่าคลิปเหล่านี้นับเป็นวิดีโออาร์ตได้หรือไม่ และถ้าได้ มันหมายความว่าอะไรกับสถานะของวิดีโออาร์ตในวัฒนธรรมมวลชน

การให้เหตุผลเชิงทฤษฎีศิลปะและวัฒนธรรมศึกษา — ทบทวนนิยามของงานศิลปะก่อน แล้วแยกจุดมุ่งหมายของศิลปะแบบที่ไม่ได้มุ่งประโยชน์ออกจากแบบที่มุ่งประโยชน์ตามที่ Lévi-Strauss จำแนกไว้ · ตรวจว่าภาพพักหน้าจอเข้าเกณฑ์ข้อใดบ้าง แล้ววางผลที่ได้ไว้ในบริบทของประวัติศาสตร์วิดีโออาร์ตและพฤติกรรมการใช้จอในบ้าน · ไม่มีการสำรวจผู้ชมและไม่มีข้อมูลเชิงปริมาณ

• ของที่มีประโยชน์ใช้สอยเป็นงานศิลปะได้ — ข้อที่ว่าศิลปะต้องไม่มีประโยชน์ใช้สอยถูกตรวจสอบแล้วพบว่าแคบเกินไป เพราะศิลปะทำหน้าที่ได้หลายอย่างในประวัติศาสตร์ รวมถึงการสื่ออารมณ์ การให้ความบันเทิง และการเป็นรูปแบบหนึ่งของการสื่อสาร
• ภาพพักหน้าจอเกิดมาเพื่อประโยชน์ใช้สอยล้วนๆ คือถนอมจอไม่ให้ภาพไหม้ติด แต่ทำหน้าที่แบบงานศิลปะเพิ่มขึ้นมาด้วย — สื่ออารมณ์ สร้างบรรยากาศ และมุ่งไปที่ผู้ชมคนหนึ่ง
• สิ่งที่เปลี่ยนไปจริงคือที่ตั้ง ไม่ใช่ตัวงาน — ผู้เขียนเสนอว่าเทคโนโลยีนี้ให้ความหมายใหม่แก่วิดีโออาร์ตด้วยการเปลี่ยนมันเป็นวัตถุตกแต่งภายใน จากงานที่ต้องเดินไปดูในหอศิลป์ กลายเป็นสิ่งที่ทำงานอยู่กลางห้องนั่งเล่นจำนวนมหาศาล โดยแทบไม่มีใครสังเกต
• เงื่อนไขที่จะทำให้มันโตต่อคือการเปิดให้ผู้ใช้เลือกเอง — ณ เวลาที่เขียน ผู้ใช้ยังใส่คลิปของตัวเองไม่ได้ เลือกได้เฉพาะชุดที่ผู้ผลิตให้มา · ผู้เขียนเสนอว่าถ้าเปิดให้ใส่ของจากภายนอกได้เมื่อใด ตลาดของภาพพักหน้าจอที่เป็นงานศิลปะก็น่าจะเกิดขึ้น เพราะจอใหญ่กลางห้องคือพื้นที่แสดงรสนิยมแบบเดียวกับชั้นเก็บแผ่นเพลง
• เป็นข้อเสนอในรูปคำถามปลายเปิด ไม่ใช่คำประกาศ — ตัวบทความจบด้วยการถามว่าเรากำลังอยู่ตรงจุดกำเนิดของศิลปะมวลชนแบบใหม่หรือไม่ ไม่ได้ยืนยันว่าใช่

สำหรับคนที่ทำงานกับสื่อและพื้นที่แสดงผล ประเด็นที่ยกออกมาใช้ต่อได้คือการเปลี่ยนที่ตั้งของงานเปลี่ยนสถานะของงาน — สิ่งเดียวกันย้ายจากหอศิลป์มาอยู่บนจอในบ้านแล้วความหมายเปลี่ยน ทั้งที่ตัวคลิปไม่เปลี่ยนเลยสักนิด · เป็นกรอบที่คิดต่อได้กับจอในที่สาธารณะ จอในล็อบบี้อาคาร และงานที่เผยแพร่ผ่านแพลตฟอร์มที่ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นพื้นที่ศิลปะตั้งแต่แรก