งานสื่อสารเรื่องเอดส์กับแรงงานข้ามชาติ เริ่มที่ความไว้วางใจ ไม่ใช่เริ่มที่ตัวสื่อ

การให้ข้อมูลสุขภาพกับแรงงานข้ามชาติชาวเมียนมาในไทยติดปัญหาซ้ำๆ ทั้งกำแพงภาษา ข้อมูลที่ให้ไม่ตรงกับที่เขาอยากรู้ ใช้ช่องทางและจังหวะเวลาที่ไม่เหมาะ และผลที่ได้ไม่ยั่งยืน งานนี้ถามว่าแล้วควรออกแบบการสื่อสารความเสี่ยงอย่างไรจึงจะแก้ปัญหาเหล่านั้นได้พร้อมกัน

ผู้วิจัยสร้างแบบจำลองขึ้นจากบทเรียนภาคสนามของตนเองและการทบทวนวรรณกรรม แล้วนำเข้าสนทนากลุ่มกับผู้เชี่ยวชาญ 10 คน — อาจารย์มหาวิทยาลัยและมืออาชีพด้านการสื่อสาร สาธารณสุข แรงงานข้ามชาติ และการลดความเสี่ยงด้านสุขภาพ ที่มีประสบการณ์เกิน 10 ปี — ให้ประเมินความเหมาะสมของแต่ละองค์ประกอบด้วยมาตรวัด 1 ถึง 5

• ได้แบบจำลอง ENGAGE-A3 หกขั้น — สร้างความไว้วางใจ (Earning trust) · สำรวจบริบทแวดล้อม (ENvironmental scanning) · หาคนในพื้นที่มาช่วย (Getting local help) · ลงมือทำ (Action) · ทำให้เป็นเกม (Gamification) · ประเมินผล (Evaluating) — ซึ่งนำไปสู่ผลสามด้านคือการประเมินตนเอง ความตระหนัก และการเป็นปากเสียงให้เรื่องนี้
• คะแนนความเหมาะสมโดยรวมอยู่ที่ 4.26 จาก 5 = ระดับ “เหมาะสมมาก”
• สองขั้นที่ผู้เชี่ยวชาญให้คะแนนสูงสุดเท่ากันคือ การสร้างความไว้วางใจ และการทำให้เป็นเกม (4.45 ทั้งคู่) รองลงมาคือ การหาคนในพื้นที่มาช่วย และการลงมือทำ (4.36 ทั้งคู่)
• ขั้นประเมินผลได้คะแนนต่ำสุดในหกขั้น คือ 4.18 ซึ่งอยู่ที่ระดับ “เหมาะสม” ไม่ถึง “เหมาะสมมาก”

ข้อค้นพบที่ใช้ได้ทันทีคือลำดับ — งานสื่อสารสุขภาพกับกลุ่มเปราะบางมักเริ่มจากการผลิตสื่อ แต่ผู้เชี่ยวชาญให้น้ำหนักสูงสุดกับสิ่งที่ต้องทำ*ก่อน*ผลิตสื่อ คือการสร้างความไว้วางใจและการดึงคนในพื้นที่เข้ามาเป็นเจ้าของงาน องค์กรที่กำลังออกแบบแคมเปญกับแรงงานข้ามชาติเอาหกขั้นนี้ไปใช้เป็นโครงได้เลย