สื่อสุขภาพชุดเดียวใช้ไม่ได้กับทุกที่ทำงาน คนเอกชน ราชการ และโรงงาน อยากได้คนละแบบ

สตรีวัยทำงานเป็นกลุ่มที่ค้นและส่งต่อข้อมูลสุขภาพให้คนรอบตัวมากที่สุด แต่ “อาหารและการดูแลสุขภาพ” ก็เป็นหมวดที่มีข่าวปลอมบนสื่อสังคมออนไลน์มากเป็นอันดับหนึ่งด้วย งานนี้ถามว่าสตรีวัยทำงานอยากได้เนื้อหาสุขภาพในรูปแบบไหน กังวลเรื่องอะไร และผู้ที่ทำงานในหน่วยงานต่างประเภทกันต้องการต่างกันหรือไม่

วิจัยเชิงปริมาณด้วยแบบสอบถามปลายปิด เก็บจากสตรีวัยทำงานอายุ 15 ปีขึ้นไปในหน่วยงานเครือข่ายของ สสส. 13 แห่งในกรุงเทพฯ และปริมณฑล แบ่งเป็นราชการ/รัฐวิสาหกิจ บริษัทเอกชน และโรงงาน/สถานประกอบการ ตั้งโควตาหน่วยงานละ 100 คน (สองโรงงานใหญ่ 50 คน) รวมเป้าหมาย 1,200 คน ได้แบบสอบถามกลับ 1,074 ชุด ค่าความเที่ยงของทุกตัวแปรเกิน 0.70 วิเคราะห์ด้วยสถิติเชิงพรรณนาและ One-way ANOVA

• สตรีในหน่วยงานเอกชนต้องการวิดีโออะนิเมชัน (ค่าเฉลี่ย 4.20) อินโฟกราฟิก (4.17) และภาพถ่าย (4.16) มากกว่าอีกสองกลุ่มอย่างมีนัยสำคัญ ขณะที่สตรีในหน่วยงานรัฐ/รัฐวิสาหกิจ (3.02) และโรงงาน (3.01) ต้องการข้อความล้วนมากกว่าเอกชน (2.47)
• เทคนิคที่แต่ละกลุ่มให้คะแนนสูงสุดต่างกัน — เอกชนเลือกการเปรียบเทียบก่อนและหลัง (4.21) รัฐเลือกการให้ข้อมูลทางการแพทย์ประกอบ (3.99) ส่วนโรงงานเลือกการให้คำแนะนำ (3.68)
• ทั้งสามกลุ่มให้เนื้อหาประเภท “ให้ความรู้” เป็นอันดับหนึ่งเหมือนกัน (รัฐ 4.18 · เอกชน 4.34 · โรงงาน 3.83)
• ความกังวลอันดับหนึ่งไม่ตรงกัน — เอกชนกังวลว่าข้อมูลไม่ถูกต้องมากที่สุด (4.30) ส่วนรัฐและโรงงานกังวลว่าอาจนำไปสู่การละเมิดสิทธิผู้อื่นมากที่สุด (4.20 และ 3.81)
• สามเรื่องที่ทั้งสามกลุ่มไม่ต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ คือเทคนิคการแสดงอารมณ์ความรู้สึก (F = 2.872) ความกังวลว่าข้อมูลมีปริมาณมากเกินไป (F = 2.501) และความกังวลเรื่องการใช้คำศัพท์เฉพาะทาง (F = 1.666)

สำหรับหน่วยงานที่ทำสื่อสุขภาพในที่ทำงาน ผลนี้แปลว่าเนื้อหาชุดเดียวกันควรถูกห่อใหม่ตามประเภทองค์กร ไม่ใช่กระจายแบบเดียวกันทั้งหมด ข้อเสนอของผู้วิจัยคือเพิ่มการเล่าเรื่องด้วยภาพ ทั้งวิดีโออะนิเมชัน อินโฟกราฟิก และภาพถ่าย และบทความที่นำมาแชร์ต้องมาจากแหล่งที่น่าเชื่อถือ