บริษัทใหญ่ในห้าประเทศพูดถึงความยั่งยืนในรายงานร้อยละ 83 แต่ตั้งเป้าที่มีกำหนดเวลาเพียงร้อยละ 25 และวัดผลได้เพียงร้อยละ 30

บริษัทจดทะเบียนขนาดใหญ่ที่สุดในไทย มาเลเซีย สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ กาตาร์ (ตลาดเกิดใหม่) และออสเตรเลีย (ประเทศพัฒนาแล้ว) เปิดเผยเป้าหมายด้านการพัฒนาที่ยั่งยืนอย่างไร — เป้าหมายวัดได้และมีกรอบเวลาหรือไม่ รายงานรับผิดชอบต่อผู้มีส่วนได้ส่วนเสียแค่ไหน วัดผลอย่างไร ตรวจว่าถึงเป้าหรือไม่ และห้าประเทศต่างกันอย่างไร

วิเคราะห์รายงานประจำปี (และรายงานความยั่งยืนหรือรายงานความรับผิดชอบต่อสังคมแยกเล่มถ้ามี) ของบริษัท 25 แห่งที่มีมูลค่าตลาดสูงสุดในแต่ละประเทศ รวม 125 ฉบับ — รายงานประจำปี 72 · รายงานความยั่งยืน 38 · ที่เหลือเป็นรายงานความรับผิดชอบต่อสังคมและรายงานการเงิน · กลุ่มธนาคารเป็นสัดส่วนใหญ่ที่สุดร้อยละ 24.8 รองลงมาคือพลังงานและอสังหาริมทรัพย์กับก่อสร้างอย่างละ 11.2 และโทรคมนาคม 9.6 · ลงรหัสแบบมี/ไม่มี ในหัวข้ออย่างมีเป้าหมาย มีกรอบเวลา วัดได้ ประเภทของกิจกรรม ใช้แนวปฏิบัติสากล มีสถิติหลายปี เทียบเป้ากับผล และมีการรับรองอิสระ · ผู้ลงรหัสสามคนแยกกันทำ ค่าความสอดคล้องร้อยละ 96.74

• รายงานร้อยละ 83.2 พูดถึงความยั่งยืน แต่มีเพียงร้อยละ 60 ที่ตั้งเป้าหมาย และในทั้งหมดมีเป้าหมายที่มีกรอบเวลาเพียง 24.8 และเป้าหมายที่วัดได้เพียง 30.4
• กิจกรรมด้านสังคมถูกรายงานมากที่สุด ร้อยละ 80 · สิ่งแวดล้อม 72 · เศรษฐกิจ 61.6
• ใช้แนวปฏิบัติการรายงานสากลเพียงร้อยละ 42.4 (ส่วนใหญ่คือ GRI) และมีเพียงร้อยละ 51.2 ที่เทียบวัตถุประสงค์กับผลที่ได้จริง
• ออสเตรเลียนำในด้านคุณภาพของเป้าหมาย — มีกรอบเวลา 72 วัดได้ 76 ใช้แนวปฏิบัติ 80 และเทียบเป้ากับผล 84 · ไทยนำในด้านการตั้งเป้าหมาย — พูดถึงความยั่งยืน 96 และตั้งเป้าหมาย 88 ซึ่งสูงที่สุดในห้าประเทศ ใช้แนวปฏิบัติ 68 เทียบเป้ากับผล 68 แต่มีกรอบเวลาเพียง 24 และวัดได้ 40
• มาเลเซียพูดถึงความยั่งยืนครบทุกบริษัทและตั้งเป้า 72 แต่มีกรอบเวลาเพียง 4 และวัดได้ 12 · กาตาร์ตั้งเป้า 19 มีกรอบเวลา 4 วัดได้ 4 และเทียบเป้ากับผล 15.4 · สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ตั้งเป้า 38 มีกรอบเวลาและวัดได้อย่างละ 21 เทียบเป้ากับผล 20.8
• ผู้เขียนอธิบายอันดับของไทยด้วยข้อบังคับของตลาดหลักทรัพย์และสำนักงาน ก.ล.ต. ที่ให้บริษัทจดทะเบียนแสดงการปฏิบัติตามหลักการกำกับดูแลกิจการและเปิดเผยงานด้านความรับผิดชอบต่อสังคม · บริษัทไทยร้อยละ 68 ออกรายงานความยั่งยืนหรือรายงานความรับผิดชอบต่อสังคมแยกเล่ม เทียบกับกาตาร์ร้อยละ 8
• ผู้เขียนสรุปว่าภาคเอกชนยังขาดยุทธศาสตร์ — เป้าหมายที่ไม่มีกรอบเวลาและวัดไม่ได้ย่อมประเมินไม่ได้ · ตัวขับเคลื่อนคุณภาพการรายงานคือข้อกำหนดของแต่ละประเทศและประเภทอุตสาหกรรม (กลุ่มทรัพยากรและสาธารณูปโภครายงานละเอียดกว่ากลุ่มธนาคาร)

สำหรับบริษัทและหน่วยกำกับดูแลในไทย ข้อค้นพบชี้จุดชัด — ไทยนำอยู่แล้วในการตั้งเป้าหมาย ช่องว่างจึงอยู่ที่การทำให้เป้าหมายมีกรอบเวลาและวัดได้ ซึ่งเป็นปัญหาคุณภาพของการรายงาน ไม่ใช่ปัญหาความตระหนัก · สำหรับนักสื่อสารองค์กร รายงานความยั่งยืนที่ไม่มีเป้าหมายวัดได้คือเรื่องเล่า ไม่ใช่แผน