ความเครียดของนิสิตปีหนึ่งไม่ได้มาจากเทคโนโลยียาก แต่มาจากปริมาณที่ต้องรับมือพร้อมกัน

นิสิตปีหนึ่งที่ต้องย้ายจากห้องเรียนมาเรียนออนไลน์กลางคัน มองการเรียนสองแบบ — เรียนสดพร้อมกันกับเรียนจากสิ่งที่บันทึกไว้ — อย่างไร และเครียดกับเทคโนโลยีในด้านใดบ้าง · นิสิตสายวิทย์กับสายที่ไม่ใช่วิทย์ต่างกันหรือไม่

แบบสอบถามออนไลน์ภาษาไทย 45 ข้อ กับนิสิตปีหนึ่งของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง 803 คน จากประชากรรุ่นนั้น 6,778 คน ในปีการศึกษา 2563 · วัดสองส่วนด้วยมาตรวัดลิเคิร์ต 5 ระดับ คือมุมมองต่อการเรียนสองแบบ 20 ข้อ และความเครียดจากเทคโนโลยีสี่ด้าน 20 ข้อ — ด้านปริมาณงานล้น ด้านความซับซ้อน ด้านความไม่มั่นคงของระบบ และด้านความไม่แน่นอนของเทคโนโลยีที่เปลี่ยนบ่อย · ตรวจความตรงเชิงเนื้อหาโดยผู้เชี่ยวชาญ 3 ท่านและทดลองใช้ก่อน · เปรียบเทียบสองกลุ่มด้วย t-test

• ความเครียดด้านปริมาณงานล้นสูงกว่าอีกสามด้านชัดเจนในทั้งสองกลุ่ม — สายวิทย์ 3.52 และสายที่ไม่ใช่วิทย์ 3.64 จาก 5
• อีกสามด้านอยู่ระดับกลางค่อนไปทางต่ำทั้งหมด — ความซับซ้อน 2.83 กับ 2.88 · ความไม่มั่นคงของระบบ 2.95 กับ 2.96 · ความไม่แน่นอน 2.73 กับ 2.95
• ความต่างระหว่างสองกลุ่มมีนัยสำคัญเพียงด้านเดียว คือความไม่แน่นอนของเทคโนโลยี (t = −3.62, p < .01) ส่วนด้านความซับซ้อน (p = .42) และด้านความไม่มั่นคง (p = .91) ไม่พบความต่าง และด้านปริมาณงานล้นอยู่ที่เส้นพอดี (p = .05)
• เรื่องมุมมองต่อการเรียน นิสิตสายที่ไม่ใช่วิทย์เป็นบวกกว่าทั้งสองแบบ แต่ต่างอย่างมีนัยสำคัญเฉพาะแบบเรียนจากสิ่งที่บันทึกไว้ (t(801) = −2.13, p = .03) — 3.06 เทียบกับ 2.94
• คะแนนมุมมองต่อการเรียนออนไลน์ของทุกกลุ่มอยู่ราว 3 จาก 5 เท่านั้น คือกลางๆ ไม่ได้ชอบและไม่ได้เกลียด

ข้อค้นพบชี้ทางแก้ที่ต่างจากที่มักทำกัน — เมื่อด้านที่สูงคือปริมาณ ส่วนด้านความซับซ้อนกลับต่ำ การอบรมให้ใช้เครื่องมือเป็นจึงไม่ใช่คำตอบ สิ่งที่ต้องจัดการคือจำนวนแพลตฟอร์มและจำนวนกำหนดส่งที่วิ่งเข้ามาพร้อมกันจากหลายวิชา · ผู้เขียนเสนอให้ลดจำนวนระบบที่ใช้ในหลักสูตรเดียวกันลง และเพิ่มสัดส่วนการเรียนจากสิ่งที่บันทึกไว้สำหรับกลุ่มที่ตอบรับดีกว่า เพราะให้ผู้เรียนจัดจังหวะเองได้