เมื่อนักศึกษาวิชาชีพสุขภาพเจอโจทย์ที่ถูกทั้งสองทาง สิ่งที่เข้ามาตัดสินไม่ใช่หลักจริยธรรมอย่างเดียว

การเรียนจริยธรรมมักสอนเป็นหลักการสี่ข้อ แต่เวลาตัดสินใจจริงในสถานการณ์ที่หลักการชนกันเอง นักศึกษาใช้อะไรเป็นตัวชี้ขาด งานนี้จึงไปดูตอนที่พวกเขากำลังถกกันจริงๆ แทนที่จะถามย้อนหลังว่าคิดอย่างไร

วิเคราะห์เนื้อหาแบบอุปนัยจากวิดีโอบันทึกการสนทนากลุ่มย่อย 6 กลุ่ม ในเวิร์กช็อปจริยธรรมออนไลน์ความยาวหนึ่งชั่วโมง ผู้เข้าร่วมเป็นนักศึกษาแพทย์ ทันตแพทย์ และเภสัชศาสตร์จากสองมหาวิทยาลัยในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ · ถอดเทปคำต่อคำ นำเข้าโปรแกรม MAXQDA 2022 เข้ารหัสแบบอุปนัยผ่านสี่ขั้น แล้วให้ผู้เข้ารหัสสองคนตรวจสอบสามเส้า · กรณีศึกษาที่ใช้มี 6 กรณี ตั้งแต่ผู้ป่วยจิตเวชที่ปฏิเสธการรักษา วัยรุ่นที่สงสัยติดโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์และขอไม่ให้บอกผู้ปกครอง การจ่ายยาปฏิชีวนะตามคำขอ ผู้ป่วยที่ไม่มีเงินจ่าย การตรวจก่อนสมรส ไปจนถึงจริยธรรมการวิจัยช่วงโควิด-19

• มีหกอย่างที่เข้ามามีบทบาทในการตัดสินใจ ได้แก่ อารมณ์ · ประสบการณ์ส่วนตัว · กฎหมายและระบบยุติธรรม · พื้นฐานวิชาชีพที่เรียนมา · ความรู้เรื่องการวิจัย · และการได้เรียนร่วมกับวิชาชีพอื่น
• นักศึกษาใช้หลักจริยธรรมสี่ข้อได้จริงในการให้เหตุผล ทั้งการเคารพการตัดสินใจของผู้ป่วย การทำประโยชน์ การไม่ก่ออันตราย และความเป็นธรรม ไม่ได้ตัดสินด้วยความรู้สึกล้วนๆ
• คำที่ถูกใช้บ่อยที่สุดในวงสนทนาคือคำว่า “harm” และรูปแบบการให้เหตุผลที่พบบ่อยคือการชั่งว่าทางไหนก่ออันตรายน้อยกว่า หรือจะเลี่ยงอันตรายทั้งหมดได้อย่างไร
• ในกรณีเดียวกัน นักศึกษาแบ่งออกเป็นสองขั้วอย่างชัดเจน — กรณีวัยรุ่นที่ขอไม่ให้บอกผู้ปกครอง ฝ่ายหนึ่งยืนยันว่าต้องเคารพความประสงค์เพราะกลัวว่าเจ้าตัวจะถูกทำร้ายหรือลงโทษ อีกฝ่ายยืนยันว่าเมื่อยังเป็นผู้เยาว์ก็ต้องแจ้งผู้ปกครอง และมองว่าการเอาความเห็นใจเข้ามาปนจะไปรบกวนการทำงานของกฎหมาย
• ผู้เขียนตั้งข้อสังเกตว่านักศึกษาหญิงกับชายเอนไปคนละทางในกรณีการตรวจก่อนสมรส โดยนักศึกษาหญิงแสดงความเห็นอกเห็นใจฝ่ายหญิงในโจทย์มากกว่า — เป็นข้อสังเกตจากการอ่านบทสนทนา ไม่ใช่การทดสอบทางสถิติ

สำหรับผู้ออกแบบหลักสูตร งานนี้ชี้ว่าการสอนหลักการสี่ข้อไม่พอ เพราะสิ่งที่เข้ามาแข่งกับหลักการคือความรู้สึก ประสบการณ์ที่เคยเจอ และความเข้าใจเรื่องกฎหมาย — ทั้งสามอย่างนี้มีอยู่แล้วในตัวผู้เรียนไม่ว่าจะสอนหรือไม่ · การถกกรณีจริงเป็นกลุ่มย่อยทำให้สิ่งเหล่านี้ออกมาให้เห็นและตรวจสอบได้ และการมีนักศึกษาหลายวิชาชีพอยู่ในวงเดียวกันเป็นหนึ่งในหกปัจจัยที่พบเอง ไม่ใช่สิ่งที่ผู้วิจัยตั้งไว้ล่วงหน้า